LIN STAR

ျမန္မာျပည္ရဲ ႔ ၿမိဳ ႔ေတာ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ ႔မွ ေနျပည္ေတာ္ၿမိဳ ႔သစ္ ဆီသို႔ ပ်ံသန္းေနေသာ အထူးစစ္ေလယာဥ္ ေပၚဝယ္ နအဖ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ဥကၠဌ၊ ဒု-ဥကၠဌ၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ႏွင့္ အတြင္းေရးမွဴးတို႔ လိုက္ပါလာရာ ရုတ္တရက္ ...
ဥကၠဌ(ဗို္လ္ခ်ဳပ္မွွဴးႀကီး)မွ-ခုေန ေဒၚလာတစ္ရာတန္ တစ္ရြက္ ပစ္ခ်လိုက္ရင္ ေကာက္ရတဲ့သူ တစ္ေယာက္ေတာ့ ေပ်ာ္မွာ..
ဒု-ဥကၠဌမွ - က်ေနာ္ဆို ၅၀ -တန္ ႏွစ္ရြက္ ပစ္ခ်မယ္... ဒါဆို ေကာက္တဲ့သူ ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ေပ်ာ္ ၾကမွာ...
ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္--- ကလည္း က်ေနာ္သာ ဆိုရင္ ၂၀ -တန္ ၅-ရြက္ ပစ္ခ်မယ္. ေကာက္ရတဲ့သူ ၅-ေယာက္ ေပ်ာ္ေအာင္လို႔...
အတြင္းေရးမွဴး ကလည္း မေနသာ - က်ေနာ္သာဆို ၁၀ တန္ ၁၀-ရြက္ ပစ္ခ်မယ္ေလ.. ဒါမွ ၁၀-ေယာက္ေတာင္ ေပ်ာ္ ၾကမွာ...
ေနာက္ဆံုး ေလယဥ္မွဴးႀကီး အလွည့္ ေရာက္ေလရာ..ခုေနမ်ား ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးတို႔ (၄) ေယာက္သာ ခုန္ခ်လိုက္ရင္ ျပည္သူ ေတြ အရမ္းေပ်ာ္မွာ ဟူသတည္း။

ေပးပုိ႔သူ --ရဲႏုိင္ဝင္း(ေရႊကၽႊန္း) ၄။၉။၀၉ (ဟစ္တိုင္မွ)

Posted by LIN STAR at 19:46 Comments

ျမန္မာႏုိင္ငံ မွာေတာ့ ျပည္သ႔ူေအာက္ေျခ လူတန္းစားေတြ ဟာကုိယ္စားဖုိ႔ ေသာက္ဖုိ႔ ရွာရတဲ့ အျပင္ မီးကင္းေၾကး။ ရပ္ကြက္ လုံျခံဳေရး ေၾကး။ လမ္း လုံျခဳံေရးေၾကး ဘာညာေၾကး စသည္မ်ားစြာ ေပးေဆာင္ရန္ အတြက္ပါ ရွာေဖြၾကရပါတယ္။
ရုံးကိစ ၥရွိလုိ႔ ရုံးသြား ရရင္လည္း လက္ဘက္ရည္ဖုိး ေပးရ။ကေလးေက်ာင္း အပ္မယ္ဆုိရင္လဲ အပုိဆာဒါး ေငြေပးရ၊ဘာကိစၥ မဆုိ ေအးေအး ေဆးေဆးနဲ ႔အျမန္ ၿပီးခ်င္ရင္ အေပးအကမ္း ရွိမွ ကိစၥေခ်ာပါတယ္။
ႏုိင္ငံတကာ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ကလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ အမ်ားဆုံး ႏုိင္ငံ။အဆင္းရဲဆုံး ႏုိင္ငံ။ အဖိႏွိပ္ဆုံးႏုိင္ငံ စသည္ျဖင့္ အဆုိးတကာ စာရင္းထဲ ဝင္ေနပါျပီ။
ဒီလုိျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ စစ္အရာရွိႀကီး တေယာက္က နယ္ဆင္းၿပီး လုပ္ငန္းခြင္ စစ္ေဆးရင္း စည္းရုံးေရး ဆင္းလုိ႔ စာရိတၱ ျမွင့္တင္ေရး တရား ေဟာပါသတဲ့။
--မင္းတုိ႔ ဝန္ထမ္းေတြ လာဘ္စားတယ္လုိ႔ လူထု ကေျပာကုန္ၿပီ။
--ႏုိင္ငံပုိင္ ပစၥည္းေတြ ကုိလည္း လစ္ရင္ လစ္သလုိ ခုိးဝွက္ အလြဲသုံးစား လုပ္တယ္လုိ႔ မေကာင္း သတင္းေတြ ထြက္ေနတယ္။
--အထက္ဖား ေအာက္ဖိ လုပ္တာကလည္း တရားလြန္ေနၿပီတဲ့။
ကုိင္း ဘာေျပာခ်င္ၾကေသးတုန္း။---
စည္းေဝးပြဲ ခန္းမႀကီးတြင္ အပ္က်သံ မၾကားရပဲ ၿငိမ္လွ်က္--စစ္အရာရွိႀကီး က မတ္ရပ္ၿပီး ခါးေထာက္လွ်က္ ျဖင့္
--မင္းတုိ႔ ဒီလုိနည္းနဲ႔ ေရွ ႔ဆက္ေနရင္ တုိင္းျပည္ အေရး ရင္ေလး စရာပဲ။ ေတြးေတာင္ မေတြး ဝံ႔ေတာ့ဘူး။
--ဒီေတာ့ ရွင္းရွင္းပဲ ငါေမးမယ္။ မင္းတုိ႔ အက်င့္ဆုိးေတြ မျပင္ၾကေတာ့ဘူးလား။
--မင္းတုိ႔ ထဲက ဒီလုိပဲ ေရွ ဆက္ အက်င့္ဆုိး ေတြနဲ ႔ သြားေနဦးမယ့္သူ ရွိရင္ မတ္တပ္ ရပ္စမ္းကြာ။
--ေယာက်္ားပီပီ ထရပ္ၾကစမ္းပါ။
တခန္းလုံး ၿငိမ္သက္ၿပီး တစ္ေယာက္မွ မတ္တပ္မရပ္ဘဲ ၅ မိနစ္ေလာက္ၿငိမ္ေနၿပီးမွ
--ေအာ္--ေအာ္--မင္းမဆုိးဘူး။ရွားရွားပါးပါး မင္း တစ္ေယာက္ပဲ အျပစ္ ဝန္ခံရဲတဲ့သူ ရွိတယ္။ ကုိင္း ဆုိစမ္းပါဦး-ဘယ္လုိ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ မတ္တပ္ ရပ္ရတာ ပါလိမ့္။
--ဟုိ--ဟုိ--
--မေၾကာက္ပါနဲ႔ ။ေျပာမွာ ေျပာစမ္းပါကြာ။
==ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တစ္ေယာက္ထဲ မတ္တပ္ ရပ္ေနရင္ ဘယ္ေကာင္းပါ့ မလဲ။ အဲဒါ ေတြးမိၿပီး အားနာ လုိ႔ပါ။

စိန္တူ
(သူရိယ မွ)

Posted by LIN STAR at 16:06 Comments

Posted by LIN STAR at 21:25 Comments

အေၾကာင္း မေလ်ာ္ေသာ အခါ အေလာင္းေတာ္ပင္ အိုးေတာ္ လုပ္ရသည္။ ဖ်ာေတာ္ ရက္ရသည္။ စားေတာ္ ခ်က္ရသည္။ ဂု႐ုေကြး လုိ ဘာမဟုတ္ ညာမဟုတ္ စာေရးဆရာ က ဘာရွက္ရမည္နည္း။
“ငါ ေစ်းေရာင္းမယ္ ဒကာဆိတ္”
ဟိုက္ ရွာလပတ္ရည္။ အသက္သုံးေထာင္ ဂု႐ုေကြးႀကီးက ေစ်းေရာင္မယ္ ဆိုပါလား။ ရတ့ဲစာမူခ ဖြတ္ကလိ ဒဂၤါးႏွင့္ ဆရာတပည့္ ႏွစ္ ေယာက္ ဘယ္လိုမွ အကြက္ မလည္ ေတာ့ေပ။ ဒီထဲ အိမ္မွာ ေမြးထားေသာ ေခြး ေလးေကာင္ ၏ တာဝန္က ရွိေသးသည္။
“ဂု႐ုႀကီး ေစ်းေရာင္းဖူးလုိ႔လား”
“သိပ္ ေရာင္းဖူးတာေပါ့ကြာ၊ မင္း ငါ့ဆီမေရာက္ခင္ ဓႏုျဖဴ မွာေနစဥ္က ငါေရာင္းခ့ဲတာ။ အိမ္မွာက ဘဘရယ္ အန္တီရယ္ ငါရယ္ သုံး ေယာက္ေနတယ္။”
“စာေရးတာနဲ႔ မေလာက္လို႔ ေစ်းထြက္ ေရာင္းရတာ”
“ဘယ္မွာ ေရာင္းတာလဲ…ငါ့အေဖရဲ႕ဇာတိ ဝါးခယ္မ ၿမိဳ႕နယ္ လမ္းသမိုင္က်ဳံေပါက္ ရြာ မွာလြယ္အိတ္ကေလး တစ္လုံး လြယ္ၿပီး ေရာင္း တာ”
ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ ေတြကို ကုန္းေၾကာင္း တမ်ိဳး ေလွႏွင့္တဖုံ ေရာင္းတာ။ ဖုိးက်ဳတ္ ဆိုတ့ဲ က်ဳံေပါက္ ရြာသား ငါ့သူငယ္ခ်င္း က ေခ်ာင္းႀကိဳ ေခ်ာင္း ၾကား ေလွေလွာ္ၿပီး လိုက္ပုိ႔ ေပးတယ္။ ငါက လယ္သမား တဲစုေတြကုိ တက္ေရာင္းတာ”
“ဘာေတြ ေရာင္းတာလဲ”
“ဓႏုျဖဴ ဦးဘိုးခ်မ္းရဲ႕ ေရႊရည္စိမ္ ပစၥည္း ေတြပါ။ လက္ေကာက္ ဆြဲ ႀကိဳး၊ လက္စြပ္၊ နားဆြဲ၊ တကယ့္ ေရႊအစစ္န႔ဲ မျခားေအာင္ ေရႊရည္စိမ္ ထားတ့ဲ လက္ဝတ္ လက္စားေတြပါ”
“ဂု႐ုႀကီးက အခု ဘာေရာင္းမွာလဲ”
“လ်က္ဆား ေရာင္းမွာကြ။ ေတာင္ဥကၠလာ ဆယ္ရပ္ကြက္ ေစ်းထဲက ငါ့အသိ ပရ ေဆးဆိုင္က ပရ ေဆးပစၥည္း ေတြ အေႂကြး ရတယ္။ အဲ ဒါေတြနဲ႔ လ်က္ဆား ေဖာ္ၿပီး ေရာင္းမွာ။ ေတာင္ဥကၠလာ ရပ္ကြက္စုံ သဃၤန္းကြ်န္း၊ ေတာင္ဒဂုံ၊ ေျမာက္ဒဂုံ အဲဒီ ၿမိဳ႕ေတြကိုလ်က္ဆားပုံး လြယ္ၿပီး ေလွ်ာက္ေရာင္းမွာ”
“ဟုိက္ ရွာလပတ္ရည္၊ စီးပြားေရး မ်က္စိ ေတာ္ေတာ္ ရွိတာပဲ လ်က္ဆား နာမည္က…”
“ေဖေဇာ္ဂ်ီ လ်က္ဆား”
“လာၿပီေလ…ေဖေဇာ္ဂ်ီလ်က္ဆား…ေလမသက္လို႔ အေနခက္ ေနသလား။ ေလထုိးလို႔ အေနဆိုး ေနသလား…ေလမစုန္ လုိ႔ေငြကုန္ ေနသ လား။ ဘာမွ မေၾကာက္နဲ႔ ေသမွာပဲ…(အဲေလ) ေပ်ာက္ရမယ္…”
“ေဖေဇာ္ဂ်ီ လ်က္ဆား လာၿပီ…အထက္သိၾကား က လက္ဖ်ား ခါရတ့ဲ လ်က္ဆား မဟာ။ ဗမာ လိုေခၚေတာ့ လ်က္ဆား၊ အဂၤလိ္ပ္လုိ ေခၚ ေတာ့ ရားဆက္၊ အဖုိး နည္းသေလာက္ ပုဆိုး ကြဲေအာင္ ေပါက္တ့ဲ လ်က္ဆား…ဇမၺဴခြင္တေလွ်က္မွာ ဘူဒင္ ေပါက္လိုက္ရင္…ဟိုး မအူပင္ ေလာက္က ၾကားႏုိင္တ့ဲ လ်က္ဆား၊ ေတာ္ေတာ္ေလးမ်ား စားလိုက္ရင္ ေမာ္ေတာ္ ေလးမ်ား သြားသလို ဘြတ္ ဘြတ္ ဘြတ္ ဘြတ္ နဲ႔”
ဂု႐ုေကြးသည္ ဓႏုျဖဴတြင္ တန္ေဆာင္တိုင္ ျပဇာတ္ ကစဥ္က ဝတ္ခ့ဲေသာ အေပၚနီ ေအာက္နီ ေဇာ္ဂ်ီ ဝတ္စုံ ကုိ ဝတ္ထားသည္။ ေဇာ္ဂ်ီ ေခါင္းေဆာင္းကို စြပ္ထားေတာ့ ေရွ႕တလက္မ ေနာက္ေျပာင္ ေခါင္းတုံး ဆံေတာက္ ေပ်ာက္ေနသည္။ ပုံစံေျပာင္း ထားေတာ့ ဟာၾကဴလီ ငေေပ်ာ့လည္း မသိ။ ဆိုက္ကားမာစတာ စာကေလးလည္း မသိ။ ဝတ္ဆင္ ေပးေသာ ဒကာဆိတ္ တေယာက္သာ သိသည္။
“ေဖေဇာ္ဂ်ီ လ်က္ဆား လာပါဦးဗ်ိဳ႕”
ေတာင္ဥကၠလာ ၅ ရပ္ကြက္မွ အိမ္ တအိမ္က ထြက္ေခၚသည္။ ဂု႐ုေကြးကို ခ်က္ခ်င္း မမွတ္မိ။ ေဇာ္ဂ်ီအတု၊ ေဇာ္ဂ်ီ အင္ႀကီးကို တကယ့္ အစစ္ ထင္ေနပုံရသည္။
“တထုပ္ ဘယ္ေလာက္လဲ”
“ျမန္မာက်ပ္ေငြ ငါးဆယ္ပါ”
“ႏွစ္ထုပ္ ေပးပါ ”
“ဒါ…ဒါ… ”
လ်က္ဆား ဝယ္ရင္း ဂု႐ုေကြးကုိ တျဖည္းျဖည္း မွတ္မိပုံ ရလာသည္။
“ဒါ…ဒါ က်မတို႔ ရပ္ကြက္မွာ စာ လာေဟာဖူးတ့ဲ ဆရာႀကီး ဂု႐ုေကြး မဟုတ္လား”
“ဟုတ္ပ ခင္ဗ်ာ… ဆရာႀကီး ဂု႐ုေကြး ဆိုတာလည္း ဟုတ္ပါတယ္၊ မသာႀကီး ဂု႐ုေကြး ဆိုလည္း မွန္ပါတယ္၊ ေသရင္ မသာ ျဖစ္ရမယ္ မဟုတ္လား”
“ဘယ္…ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး လ်က္…လ်က္ဆား ေရာင္းေန တာလဲ”
“ဒီလိုေပါ့ဗ်ာ၊ အေၾကာင္း မေလ်ာ္ရင္ အေလာင္းေတာ္ေတာင္ အိုးေတာ္ လုုပ္ရတာပဲ။ ဖ်ာေတာ္ ရက္ရတာပဲ၊ စားေတာ္ ခ်က္ရတာပဲ၊ က်ဳပ္လည္း စာေရးတ့ဲ အလုပ္ တခုတည္းနဲ႔ မေျပလည္လုိ႔ လ်က္ဆား ထြက္ေရာင္းတာ”
“ဒါဆို ႏွစ္ရာတန္ ျပန္မအမ္း ပါနဲ႔ေတာ့၊ ေနာက္ႏွစ္ထုပ္ ထပ္ေပးပါ”
“ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ဗ်ာ၊ အမ္းစရာလည္း မရွိဘူး၊ အခုမွ ေစ်းဦး ေပါက္တာပါ။ သြားမယ္ဗ်ိဳ႕…လ်က္ဆား…လ်က္ဆား ေဖေဇာ္ဂ်ီ လ်က္ဆား အဖုိးနည္း သေလာက္ ပုဆိုးကြဲေအာင္ ေပါက္တ့ဲ လ်က္ဆား၊ ဇမၺဴခြင္ တေလွ်ာက္မွာ ဘူဒင္ ေပါက္လိုက္ရင္ ဟိုး…မအူပင္ ေလာက္က ၾကား ႏုိင္တ့ဲလ်က္ဆား၊ ေတာ္ေတာ္ေလးမ်ား စားလိုက္ရင္ ေမာ္ေတာ္ေလးမ်ား သြားသလုိ ဘြတ္ ဘြတ္ ဘြတ္ ဘြတ္ နဲ႔”
ေစ်းသည္တို႔မည္သည္ ေရာင္းစရွိလွ်င္ ေရာင္းခ်င္ခ်င္ စိတ္အား တက္ႂကြလာသည္။ အာဝဇၨန္း ရႊင္ရႊင္ျဖင့္ စာေပေဟာေျပာပြဲ စင္ျမင့္မွာ ေဟာသလုိ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ လုပ္လာရာ ၅ ရပ္ကြက္ရွိ အိမ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားမွ ဝယ္ယူ အားေပးၾကသည္။
“လ်က္ဆား…လ်က္ဆား…ေခ်ာင္းဆိုး ရင္က်ပ္၊ သာမက ကိုးဆယ့္ေျခာက္ပါး အကုန္ ေပ်ာက္တ့ဲ လ်က္ဆား။ ေသြးတိုး၊ ႏွလုံး၊ ေလငန္း၊ ဆီးခ်ဳိ အကုန္ေပ်ာက္တယ္။ ကင္ဆာ အမ်ဳိးမ်ဳိး အကုန္ ေပ်ာက္တယ္။ လ်က္ဆား… လ်က္ဆား ေဖေဇာ္ဂ်ီ လ်က္ဆား ”
ျပင္လြန္းေတာ့ ဖင္ခြ်န္း ဆိုသလို ႂကြားလြန္းေတာ့ အမွားစြန္း လာသည္။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေပ်ာက္တယ္ ဆို၍ အိမ္ တအိမ္မွ ပိန္ေညာင္ေညာင္ လူ တေယာက္က ထြက္ေခၚသည္။
“ဗ်ဳိ႕ ေအ့စ္ ေပ်ာက္တယ္ ဆိုတ့ဲ လ်က္ဆား လာပါဦးဗ်ဳိ႕”
ေဖေဇာ္ဂ်ီ ဂု႐ုေကြးသည္ သူ႔ပုံစံ အတိုင္း ရင္ေကာ့ ေခါင္းေမာ့၍ ဝင္သြားသည္။
“ဟိုက္ ရွာလပတ္ရည္၊ အသက္သုံးေထာင္ ဂု႐ုေကြးႀကီး ပါလား။ က်ဳပ္က ေဇာ္ဂ်ီ ဝတ္စုံႀကီးနဲ႔ ဘယ္က ဇာတ္႐ူး ႀကီးလဲလို႔ ၾကည့္ေနတာ။ ဂု႐ုႀကီး လ်က္ဆား က ေအအိုင္ဒီအက္စ္ တကယ္ ေပ်ာက္လို႔လား” “ဒီလိုေပါ့ဗ်ာ ေစ်းသည္ ဆိုတာ ေစ်းဝယ္သူ စိတ္ဝင္စားေအာင္ ကိုယ့္ကုန္ ပစၥည္းကိုယ္ ၾကံဖန္ရႊီးရ တာပဲ။ ေခ်ာင္းဆိုးေတာ့ ေကာင္း သလား မေမးနဲ႔၊ က်ဳပ္ ေခ်ာင္းဆိုး တုန္းက က်ဳပ္လ်က္ဆား က်ဳပ္ျပန္လ်က္တာ ေခ်ာင္းဆုိး မေပ်ာက္တ့ဲ အျပင္ သလိပ္ကပ္ ရင္က်ပ္ၿပီး ခၽြဲဲေတြပါ ထြက္လာတယ္။ တျခား လ်က္ဆား ဝယ္လ်က္မွ ေပ်ာက္သြားတယ္”
“သြတ္…သြတ္…သြတ္…သြတ္…”
“ကဲဗ်ာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂု႐ုႀကီးရဲ႕ စာဖတ္ ပရိသတ္ တေယာက္ အေနန႔ဲ လ်က္ဆားက္ို အားေပး လိုက္ပါ့မယ္။ႏွစ္ထုပ္ ေပးပါ။ ဘယ္ေလာက္ လဲ”
“တထုပ္ငါးဆယ္ ႏွစ္ထုပ္တစ္ရာပါ”
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ မိမိ၏ စာဖတ္ ပရိသတ္ ႏွင့္ေတြ႔သျဖင့္ လ်က္ဆား ႏွစ္ထုပ္ ေရာင္းခ့ဲ ရသည္။ ေလွ်ာက္လာၿပီး လမ္းၾကားေလး တခုတြင္း သုိ႔ခ်ိဳး ဝင္ လိုက္သည္။
“လ်က္ဆား…လ်က္ဆား ေဖေဇာ္ဂ်ီ လ်က္ဆား၊ အထက္ သိၾကားက လက္ဖ်ား ခါရတ့ဲ လ်က္ဆား မဟာ။ ေခ်ာင္းဆိုး ရင္က်ပ္ ေပ်ာက္႐ုံမက ကုိုးဆယ့္ေျခာက္ပါး အကုန္ ေပ်ာက္တယ္။ ဦးေႏွာက္ အာရုံေၾကာ အားနည္းတာ ေပ်ာက္တယ္။ ႏွလုံး ေသြးေၾကာ က်ဥ္းတာ ေပ်ာက္တယ္။ ဆီးက်ိတ္ ေရာင္တာ ေပ်ာက္တယ္”
ထိုလမ္း ကေလးထဲတြင္ တိုက္မရွိ၊ တိုက္ခံအိမ္ မရွိ၊ ႐ုိး႐ုိး ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ ေတာင့္ေတာင့္ တင္းတင္းပင္ မရွိ။ မဂၤလာလမ္း မွ ဂု႐ုေကြး၏ အိမ္စုတ္ ကေလးက့ဲသုိ႔ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း အိမ္ေတြသာ ရွိသည္။ မည္သည့္ အိမ္ကမွ ထြက္မေခၚ။ လမ္းထဲက ေခြး ေတြသာ ေဇာ္ဂ်ီ ဝတ္စုံႏွင့္ ဂု႐ု ုေကြး ကုိ ဝုိင္း ေဟာင္ၾကသည္။ ေခြးေတြ ေဟာင္ သျဖင့္ အိမ္ ေတြက ဂု႐ုေကြး ကို အထူး အဆန္း အျဖစ္ ထြက္ၾကည့္ ၾကသည္။
“လ်က္ဆား…လ်က္ဆား ေဖေဇာ္ဂ်ီ လ်က္ဆား၊ အထက္ သိၾကားက လက္ဖ်ား ခါရတ့ဲ လ်က္ဆား မဟာ၊ လက္ဝါး ျပရင္ လ်က္ဆား ရမယ္၊ ငါ သူတပါး ေယာက်္ား မိန္းမ ကေလး လူႀကီး အျခာက္ ပါမက်န္ မည္သူ မဆို လက္ဝါး ျပရင္ လ်က္ဆား ရမယ္” ဝယ္မယ့္သူ မရွိသည့္ အျပင္ အ႐ူးႀကီး တေယာက္လို ဝုိင္းၾကည့္ၾက သျဖင့္ ဂု႐ုေကြး ခံျပင္း လာသည္။ ေစ်းသည္ မာနကို ထိိခိုက္ လာသည္။ ေဒါသ ျဖစ္ျဖစ္ႏွင့္ လ်က္ဆား မေရာင္း ေတာ့ဘဲ လ်က္ဆား နမူနာ ေပးသည္။
“လ်က္ဆား လိုခ်င္ လက္ဝါးျပ”
“မျပဘူး”
ကေလးေလး တေယာက္က ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီး ျပန္ေျဖသည္။
“လ်က္ဆား လိုရင္ လက္ဝါး ျပ နမူနာ ေပးမယ္”
“မလိုခ်င္ဘူး”
မိန္းမ တေယာက္က ခံျပင္းသံျဖင့္ ျပန္ ေျဖသည္။
“ခင္ဗ်ားတို႔က ဘယ္လိုေတြလဲ၊ နမူနာ ေပးတာေတာင္ မယူ ရေအာင္ ဘာျဖစ္ ေနလုိ႔လဲ၊ ဖြတ္ကလိိဒဂၤါး ေပးစရာ မလိုပါဘူး နမူနာ အလကား ေပးေန တာပါ”
ဤတြင္ တလမ္းလုံးမွ လူမ်ားက နမူနာ မယူခ်င္ဘူးဟု တသံတည္း ျပန္ေျဖၾကသည္။
“ဘာျဖစ္လုိ႔ မယူခ်င္တာလဲ”
သူတို႔၏ အေျဖကိုၾကားရေသာ အခါ ေဖေဇာ္ဂ်ီ ဂု႐ုေကြးသည္ ဟိုက္ ရွာလပတ္ရည္၊ မေအာ္ႏုိင္ဘဲ ပါးစပ္ ေဟာင္းေလာင္း ပြင့္သြားသည္။
“အစာ ေၾကမွာ စိုးလို႔”
(အီၾကာေကြး)
မေဟသီ(႐ုပ္စုံမဂၢဇင္း) အမွတ္ ၂၉၁၊ မတ္လ၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္
မွတ္ခ်က္-www.naytthit.com မွ

Posted by LIN STAR at 20:59 Comments

ျမန္မာ ႏွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔ ေၾကးမံု သတင္းစာ။

Posted by LIN STAR at 11:02 Comments

ဒါမ်ိဳး ေရးမွ သိမွာ။
ေျပာမွသိ၊ ထိမွနာ၊ သာမွေန၊ ေသမွခင္ ျဖစ္ေနတာကိုး။

Posted by LIN STAR at 10:43 Comments

အရူးထ တဲ႔ ေက်ာ္ဆန္း

Posted by LIN STAR at 12:17 Comments

သန္းေရႊ နဲ႔ ေမာင္ေအး

Posted by LIN STAR at 18:03 Comments

၁။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား သည္ အတိတ္ကို ခဏခဏ ျပန္သတိရ ေလ့ရွိသူမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး မ်ားေသာအားျဖင့္ အတိတ္ကို အျဖဴအမည္း ျဖင့္သာ သတိရ ေလ့ရွိသည္။
၂။ သီခ်င္း နားေထာင္ေလ့ရွိသူမ်ား ျဖစ္ၿပီး သီခ်င္းနားေထာင္ ေနရင္း အတိတ္ အေၾကာင္းမ်ား ျပန္ေတြး ေလ့ရွိသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
၃။ စားေသာက္ဆိုင္ တြင္ စကားစျမည္ ေျပာမည္ဆိုပါက .. အစာ လံုးဝ မစားရ။
(သိပ္စားခ်င္လွ်င္ အရည္တစ္ခုခု သို႔မဟုတ္ အနည္းငယ္မွ် စားခြင့္ ရွိသည္။ )
၄။ မိန္းကေလးမ်ား ကားပ်က္လွ်င္ အနီးအနားတြင္ ကူညီ ေပးခ်င္ေသာ ေယာကၤ်ားေလးမ်ား အမ်ား အျပား ရွိသည္။
၅။ ထို ေယာကၤ်ားေလးမ်ား အားလံုးသည္ ကားျပင္တတ္ သူမ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။
၆။ ထို မိန္းကေလးသည္ Handphone ရွိေသာ္လည္း မ်ားေသာအားျဖင့္ လမ္းသြား လမ္းလာ မ်ားကိုသာ အကူအညီ ေတာင္းေလ့ ရွိသည္။
၇။ Professional Graphic Designer တစ္ေယာက္သည္ Laptop ျဖင့္ Touch pad ကို သံုးၿပီး အံၾသဖြယ္ ေကာင္းေသာ ဒီဇိုင္းမ်ားကို Microsoft paint ျဖင့္ ဖန္တီး ေလ့ရွိသည္။
၈။ Instant Messenger / Chat Client ဆိုသည္မွာ Pagemaker / MS Word ကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။
၉။ ကြန္ပ်ဴတာ ပညာရွင္မ်ား သည္ စာရြက္ မ်ားျဖင့္သာ အလုပ္ရႈပ္ ေနတတ္ ၾကၿပီး ကြန္ပ်ဴတာ သံုးေလ႔ မရွိၾက။
၁၀။ သူခိုးမ်ားသည္ အသံ မၾကားေအာင္ ေျခဖ်ားေထာက္ ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ ေလ့ရွိသည္။
၁၁။ ဆင္းရဲသား မ်ား ရန္အလြန္ ျဖစ္ၾကသည္။
၁၂။ ရုပ္ဆိုး သူမ်ားသည္ လူဆိုး၊ လူမိုက္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
၁၃။ လူမိုက္မ်ားသည္ ေဘာင္းဘီသာ ဝတ္ၾက ၿပီး ပုဆိုးဝတ္ေလ့ မရွိၾက။
၁၄။ လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ အမ်ားစုသည္ ကုတ္အကၤ်ီ (သို႕) Leather Jacket ဝတ္ေလ့ရွိၿပီး တခါတရံ ဦးထုပ္ ေဆာင္းတတ္ ၾကသည္။
၁၅။ လူဆိုးမ်ား သည္ ျခံက်ယ္ ႀကီးမ်ား၊ တိုက္ပ်က္ ႀကီးမ်ားတြင္ စခန္းခ်ေလ့ ရွိသည္။
၁၆။ ေထာင္မွ ထြက္လာ သူမ်ားသည္ ေကာင္းမြန္စြာ လုပ္ကိုင္စားေလ့ မရွိဘဲ လူဆိုးမ်ားျဖင့္သာ ျပန္လည္ ေပါင္းသင္းၿပီး ဆက္လက္ ဆိုးသြမ္း ၾကသည္။
၁၇။ Snooker ကစားသူ အမ်ားစုသည္ အက်င့္ပ်က္ လူေပြမ်ားသာ ျဖစ္ေလ႔ ရွိသည္။
၁၈။ ျမန္မာ လူမ်ဳိးမ်ားသည္ ေရကူးကန္ နားသို႕ ေရာက္လွ်င္ မည္သူ႕ကို မဆို ေရထဲသို႕ တြန္းခ် ေလ့ရွိသည္။
၁၉။ စီးပြားေရး သမားအမ်ားစု သည္ အေနာက္တိုင္း ဝတ္စံုကို ဝတ္စံုျပည့္ ဝတ္ဆင္ သြားလာ ေလ့ရွိသည္။
၂၀။ ထိုလူ အမ်ားစုသည္ အနက္ေရာင္ လက္ဆြဲ ေသတၱာမ်ား ကိုင္ေဆာင္ေလ့ ရွိၾကသည္။
၂၁။ ဖန္ခြက္ က်ကြဲလွ်င္ ထိုသူႏွင့္ ပတ္သက္သူ တစ္စံု တစ္ေယာက္မွာ ေသေဘး (သို႕) အႏၲရာယ္ႏွင့္ ၾကံဳေန ရသည္မွာ အေသအခ်ာပင္။
၂၂။ ေသခါနီး လူမမာ မ်ားသည္ စကားအလြန္ မ်ားေသာ သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
၂၃။ သူတို႔ စကားေျပာလို႕ မၿပီးမခ်င္း ေသေလ့ မရွိ။
၂၄။ ေက်းရြာ တိုင္းတြင္ ထန္းေတာ ရွိတတ္ၿပီး၊ အဆိုပါ ထန္းေတာတြင္ အခ်ိန္ျပည့္ မူးရူးေနသူ မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနေသာ ထန္းရည္ဆိုင္ ရွိသည္။
၂၅။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ဘဝသည္ ကင္တင္းတြင္ တေနကုန္ ထုိင္ၿပီး ရယ္စရာ ဟာသမ်ား ေျပာကာ ေကာင္မေလး မ်ားကို ထိုင္ငမ္းေနေသာ ေန႕ရက္မ်ား ျဖစ္သည္။
၂၆။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္း ဆိုသည္မွာ Myanmar Info Tech ( ICT Park ) ႏွင့္ အင္းလ်ား ကန္ေဘာင္ကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။
၂၇။ စာသင္ခန္း ထဲတြင္ စိတ္ႀကိဳက္ စကား ေျပာခြင့္ ရွိသည္။
၂၈။ ေက်ာင္းသူ အမ်ားစုသည္ အသံ စြာက်ယ္ စြာက်ယ္ စကား ေျပာေလ႔ ရိွၿပီး၊ကင္တင္း တြင္ ဟီးဟီး ဟားဟား လုပ္ေလ႔ ရွိသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
၂၉။ ထိုမိန္းကေလး မ်ားသည္ ဆိုင္ထဲသို႕ ေယာကၤ်ားေလး တစ္ေယာက္ လာလွ်င္ ဝိုင္းစ တတ္ၾကသည္။
၃၀။ အစခံရေသာ ေယာကၤ်ားေလးတိုင္း ရွက္ၿပီး အမွားမွား အယြင္းယြင္းမ်ား လုပ္ေလ့ရွိသည္။
၃၁။ အသက္ မည္မွ်ပင္ ႀကီးေစကာမူ အထက္တန္း ေက်ာင္း တက္ေလ႔ ရွိၾကသည္။
၃၂။ လူငယ္ ေယာကၤ်ားေလး မိန္းကေလး မ်ားသည္ ၃ေယာက္ ၄ေယာက္ အဖြဲ႔လိုက္သာ ေပါင္းသင္းေလ့ ရွိၾကသည္။ တစ္ေယာက္ တည္း ေနေလ့ သိပ္မရွိ။
၃၃။ ေယာကၤ်ားေလး အဖြဲ႕မွ တစ္ေယာက္ေယာက္ ႏွင့္ မိန္းကေလး အဖြဲ႕မွ တစ္ေယာက္ေယာက္ ခ်စ္သူ ရည္းစား ျဖစ္သြားလွ်င္ ေယာကၤ်ားေလး မ်ားသည္ ထိုမိန္းကေလး အဖြဲ႕မွ အျခားေသာ မိန္းကေလး မ်ားႏွင့္ ရည္းစား ျဖစ္သြား ေလ့ရွိသည္။
၃၄။ သမီးရည္းစား မ်ားသည္ သီခ်င္း ဖြင့္ထားေသာ ပန္းျခံ ထဲတြင္ ေျပးလႊား ေနေလ့ရွိသည္။
၃၅။ မိန္းကေလးမ်ား ေအာ့အန္ပါက ကိုယ္ဝန္ ရွိေနၿပီ ျဖစ္သည္။
၃၆။ ကိုယ္ဝန္ရွိေသာ မိန္းကေလး ေခ်ာ္လဲလွ်င္ ကိုယ္၀န္ ပ်က္က်ဖို႔ ၉၀% ေသခ်ာသည္။
၃၇။ ေမြးလာေသာ ကေလးမွာ ေယာက်္ားေလး ျဖစ္လွ်င္ လင္ေယာကၤ်ားမွာ အလြန္ ေပ်ာ္ရႊင္ေလ ့ရွိသည္။
၃၈။ ျမန္မာ မိန္းကေလးမ်ား သည္ စိတ္ဆိုးလွ်င္ ပါးရိုက္ေလ ့ရွိၾကသည္။
၃၉။ အသည္း ကြဲသူမ်ားသည္ အလြမ္းသီခ်င္းမ်ား နားေထာင္ၿပီး ငိုေၾကြးေလ့ ရွိၾကသည္။
၄၀။ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ ရန္ျဖစ္ပါက အဆိုပါ မိန္းကေလးႏွင့္ ရည္းစား ျဖစ္တတ္သည္။
၄၁။ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္သည္ ေယာကၤ်ားေလး တစ္ေယာက္အား မေက်နပ္၍ လက္စား ေခ်လိုလွ်င္ သမီးရည္းစား အျဖစ္ တြဲေလ့ရွိသည္။
၄၂။ အရက္မူး လာရင္ အာေလး လွ်ာေလးျဖင့္ စကားေျပာတတ္ၿပီး .. ေျပာသမွ် စကား အမ်ားစုမွာ ရန္စကား မ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။
၄၃။ အရက္ဆိုင္ အတြင္း ရန္ျဖစ္လွ်င္ မ်ားေသာအား ျဖင့္ ရဲ လာဖမ္းေလ့ မရွိ။
၄၄။ မူးရူးၿပီး အိမ္ျပန္ လာလွ်င္ အိမ္ရွိ ေကာင္မေလးမ်ား အား မတရား ျပဳက်င့္ တတ္ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္ တြင္ စားပြဲေပၚမွ ပန္းအိုး လဲသြားျခင္း၊ က်ကြဲျခင္း၊ ပန္းပြင့္ ေၾကြျခင္းမ်ား ျဖစ္တတ္သည္။
၄၅။ အခန္း တစ္ခန္း အတြင္းမွ ထြက္လာၿပီး ပုဆိုးျပင္ ဝတ္လွ်င္ မုဒိန္း ေကာင္ျဖစ္သည္။(မူးေနသူ ျဖစ္ၿပီး မ်က္ႏွာတြင္ အဆီျပန္ ေနပါက ၁၀၀% ေသခ်ာသည္။)
၄၆။ မတရား ျပဳက်င့္ ခံရသူတိုင္း ကိုယ္ဝန္ရွိလာ ၾကသည္။
၄၇။ သူတို႔သည္ အမ်ားအားျဖင့္ တရားစြဲေလ့ မရွိၾက။
၄၈။ ကိုယ္ဝန္ ဖ်က္ခ်ေလ့လည္း မရွိသည့္အျပင္ ကေလးကို ေတာရြာ တစ္ခုခုသို႔ သြားၿပီး ခက္ခဲ ဆင္းရဲစြာ ေမြးေလ ့ရွိသည္။
၄၉။ အိမ္မ်ားတြင္ ေခ်ာေမာ လွပေသာ အိမ္ေဖာ္ ေကာင္မေလးမ်ား ရွိတတ္သည္။
၅၀။ ထိုအိမ္ေဖာ္ ေကာင္မေလး မ်ားသည္ အိမ္ရွင္၏ သားမ်ားႏွင့္ ၿငိစြန္း သြားတတ္ ၾကသည္။
၅၁။ ရုပ္ဆိုးေသာ အိမ္ေဖာ္အား မည္သူမွ် မတရား ျပဳက်င့္ျခင္း မရွိ။
၅၂။ ေခတ္လူငယ္ အမ်ားစုသည္ Shopping Mall မ်ား၊ Snack Shop မ်ားတြင္ တခ်ိန္လံုး အခ်ိန္ျဖဳန္း ေနတတ္ ၾကသည္။
၅၃။ အဆိုပါ ဆိုင္မ်ားတြင္ ေတြ႔သမွ် ေကာင္မေလး မ်ားအား မ်က္စ ပစ္ျပျခင္း စသည္ စသည္မ်ား စိတ္ႀကိဳက္ လုပ္ခြင့္ ရွိသည္။
၅၄။ မိန္းကေလးမ်ား အဖြဲ႔လိုက္ ခရီးထြက္ပါက ေယာကၤ်ားေလးအဖြဲ႔ တစ္ဖြဲ႔ႏွင့္ လမ္းခရီးမွာ ၾကံဳေတြ႔ေလ႔ ရွိၿပီး ခ်စ္သူ ရည္းစား ျဖစ္သြား ေလ့ရွိသည္။
၅၅။ ေယာကၤ်ားေလး မိန္းကေလး အဖြဲ႔မ်ားတြင္ အေခ်ာဆံုး တစ္ေယာက္မွ လြဲ ၿပီး က်န္ေသာ သူငယ္ခ်င္း မ်ားမွာ တခ်ိန္လံုး ဟာသ လုပ္ၿပီး ရယ္စရာ မ်ား ေျပာေန တတ္ၾကသည္။
၅၆။ ေခတ္လူငယ္ အမ်ားစုမွာ မိဘ တစ္ဦး (သို႔) ႏွစ္ဦး စလံုး မရွိ တတ္ၾက။ ဦးေလး အေဒၚမ်ား သူငယ္ခ်င္း မ်ားျဖင့္သာ ေနေလ ့ရွိၾကသည္။
၅၇။ စတိုးဆိုင္ရွိ အေရာင္း စာေရးမ မ်ားအား ရည္းစား စကား စိတႀကိဳက္ ေျပာခြင့္ ရွိသည္။
၅၈။ (အေရာင္း တာ၀န္ခံ/မန္ေနဂ်ာ/Security) မည္သူ ကမွ် မတားဆီးၾက၊ အေႏွာင့္ အယွက္ ေပးေလ့ မရွိၾက။
၅၉။ မည္သူမဆို Taxi ငွားစီးလွ်င္ မည္သည့္ အခါမွ ေစ်းမဆစ္ၾက။
၆၀။ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ မိန္းမႀကီး ၉၀% ခန္႕မွာ အတင္း ေျပာတတ္ သူမ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။
၆၁။ ရႈပ္ေပြေသာ မိန္းမ မ်ားသည္ အခ်ိန္ျပည့္ ဖဲရိုက္ ေနေလ ့ရွိသည္။
၆၂။ အိမ္ တစ္အိမ္တြင္ အဖိုး၊ အဖြား မ်ားသည္ ၾသဇာ အရွိဆံုး လူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
၆၃။ ည အခ်ိန္မေတာ္ လမ္းမ ေပၚတြင္ သီခ်င္း အက်ယ္ႀကီး ဆိုၿပီး ဂစ္တာ တီးေန သူမ်ားကို တစ္ရပ္ကြက္ လံုးက သည္းညည္း ခံၾကသည္။
၆၄။ ဂစ္တာ တစ္လံုး ထဲျဖင့္ Drum/Keyboard အသံမ်ား ထြက္ေအာင္ တီးတတ္ ၾကသည္။
၆၅။ ေကာင္မေလး မ်ားသည္ အေဖာ္ မပါဘဲ ည အခ်ိန္မေတာ္ လူျပတ္ေသာ လမ္းမ်ားတြင္ သြားလာ ေလ့ရွိသည္။
၆၆။ ထိုလမ္းမ်ားတြင္ အေဖာ္ မပါေသာ ေကာင္မေလး အား ဆြဲလား ရမ္းလား လုပ္ဖို႔ အရက္ မူးေနေသာ လူရမ္းကား မ်ား လူဆိုး မ်ား ေစာင့္ေန တတ္သည္။
၆၇။ ထိုမိန္းကေလး မ်ားသည္ အမ်ားအားျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ အကူအညီ ေတာင္းေလ႔ မရွိၾက။
၆၈။ ေယာက်ၤားေလး မ်ားသည္ တစ္ေယာက္ တည္းပင္ ျဖစ္ေစ ကာမူ ၂ေယာက္ ၃ေယာက္ မကေသာ လူဆိုး၊ လူမိုက္ မ်ားႏွင့္ ရန္ျဖစ္ ေလ့ရွိသည္။ ရန္ျဖစ္သည့္ အခါမ်ားတြင္ တုိက္ဆိုင္စြာ ေဘာင္းဘီ ရွည္သာ ဝတ္ထား ေလ့ရွိသည္။
၆၉။ ရန္ျဖစ္သည့္ အခ်ိန္တြင္ လဲက်သြားပါက ရံႈးၿပီ ျဖစ္သည္။
၇၀။ အလြန္ ေခ်ာေမာ လွပေသာ ေကာင္မေလး မ်ားတြင္ ခပ္ေပါေပါ ခပ္ခ်ာခ်ာ အစ္ကို တစ္ေယာက္ ရွိေန တတ္သည္။
၇၁။ ထိုမိန္းကေလး ၏ အေဖသည္ သူ၏ သားမက္ေလာင္း အား မည္သည့္ အခါမွ် မ်က္ႏွာေက်ာ မတည့္။
၇၂။ နယ္မွ တစ္ေယာက္ တည္း လာေနေသာ မိန္းကေလး မ်ားသည္ သိန္းခ်ီေပးရေသာ အခန္းမ်ား ငွားေန တတ္ၾကၿပီး ဘတ္စ္ကား ျဖင့္ သြားလာ ေလ့ရွိသည္။
၇၃။ ဆင္းရဲသား အလုပ္သမား မ်ားသည္ စုတ္ခ်ာေသာ (တခါတရံ) စုတ္ျပဲေနေသာ အဝတ္အစား မ်ားသာ အျမဲလိုလုိ ဝတ္ဆင္ ၾကသည္။
၇၄။ ခ်မ္းသာ သူတို႔၏ သားသမီး မ်ားသည္ ဘြဲ႕ရၿပီးသည္ အထိ အလုပ္ လုပ္ေလ့ မရွိၾက။
၇၅။ အသည္း ကြဲသူမ်ား သည္ မီးရထား လမ္းေဘး တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ ေနေလ႔ ရွိသည္။
၇၆။ ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာေသာ လုပ္ငန္းရွင္ သူေဌး မ်ားသည္ ဆင္းရဲၿပီး ေခ်ာေမာ လွပေသာ ေကာင္မေလး အား လက္ထပ္ခြင့္ ရရန္ ေယာကၡမ ေလာင္းမ်ားအား ေငြျဖင့္ သိမ္းသြင္း တတ္သည္။
၇၇။ အျဖဴေရာင္ ကုတ္အက်ီရွည္ ဝတ္ထားၿပီး နားက်ပ္ လည္ပင္း တပ္ထား သူတိုင္း ဆရာဝန္ မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ (သို႕) ဆရာဝန္တိုင္း ဂ်ဴတီကုတ္ ဝတ္ၿပီး နားက်ပ္ လည္ပင္း ဆြဲထား တတ္ၾကသည္။
၇၈။ ခြဲစိတ္ ကုသမႈ မေအာင္ျမင္လွ်င္ ခြဲစိတ္ ဆရာဝန္ႀကီး သည္ ခြဲခန္း အတြင္းမွ ေခါင္းယမ္း၍ (သို႕) မ်က္ႏွာ ပ်က္၍ ထြက္လာ တတ္သည္။
၇၉။ မင္းသား(သို႕) မင္းသမီး၏ အေမမ်ားတြင္ ႏွလံုးေရာဂါ (သို႕) ေသြးတိုး ေရာဂါမ်ား ရွိတတ္သည္။
၈၀။ တယ္လီဖုန္းမွ သတင္း ဆိုးၾကားရလွ်င္ တယ္လီဖုန္း ေျပာေနရင္းမွ မူးေမ ့လဲသြား တတ္သည္။
၈၁။ အလြန္ ေတာ္ေသာ မိန္းမ မ်ားသည္ အသံုး မက်ေသာ (သို႕) အလြန္ မာန ႀကီးေသာ ေယာက်္ား မ်ားကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ ၾကသည္။
၈၂။ အလြန္ ထက္ျမက္ေသာ မိန္းမ မ်ား၏ အိမ္ေထာင္ေရး သည္ အဆင္ မေျပ။
၈၃။ လူငယ္ မ်ား၏ နာမည္ အမ်ားစုမွာ ေခၚရ ခက္ေသာ ေသာက္ညင္ ကတ္ဖြယ္ နာမည္မ်ား ျဖစ္ေလ ့ရွိသည္။
၈၄။ တခါတရံ မည္သို႕မွ် ေတြးေတာ ယူဖြယ္ မရ ေလာက္ေသာ နာမည္ မ်ဳိးရွိသည္။
၈၅။ ထို ေသာက္ညင္ ကတ္ဖြယ္ နာမည္ ဆိုးကို မည္သူ ကမွ် စျခင္း ေနာက္ျခင္း ေျပာင္ေလွာင္ျခင္း မျပဳၾက။
၈၆။ ေယာကၤ်ား ေနာက္ ခိုးရာ လိုက္ေျပး သြားေသာ မိန္းကေလး မ်ားသည္ မိဘမ်ား အား ခိုးရာ လိုက္သြားၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း .. လိုက္မရွာ ရန္ ႏွင့္ ခြင့္လႊတ္ ေစခ်င္ေၾကာင္း .. အစ ရွိသျဖင့္ စာေရး ထားတတ္ၾကၿပီး .. အိပ္ယာ ေပၚ သို႕မဟုတ္ အိပ္ယာ ေဘးက စားပြဲေပၚတင္ထား ေလ့ရိွ ၾကသည္။
၈၇။ ထိုစာ အမ်ားစုတြင္ သမီးမိုက္ ဆိုေသာ စာသား ပါေလ ့ရွိသည္။
၈၈။ ေယာကၤ်ား ေလး အမ်ားစု ကေတာ့ မိဘကို မိန္းမ ခိုးမည့္ ကိစၥႏွင့္ ပတ္သကၿပီး လံုးဝ အသိ ေပးေလ့ မရွိ။
၈၉။ ႏွဲသံ ၾကားပါက (နာတာရွည္) မမာမက်န္း ျဖစ္ေန သူမ်ား ေသတတ္သည္။
၉၀။ ေယာကၤ်ားေလး မ်ား၏ အခန္းသည္ လူမေနသည့္ အခန္းကဲ့သို႕ အစဥ္အျမဲ ရွင္းလင္း ေနတတ္ၿပီး သန္႕ရွင္း ေနေလ ့ရွိသည္။
၉၁။ အိမ္ေဖာ္ မိန္းမမ်ား၊ ျခံေစာင့္ မ်ားသည္ အိမ္ရွင္၏ သမီးအား မမေလး ဟုသာ ေခၚေလ့ ရွိသည္။
၉၂။ အခု ေနာက္ပိုင္း တြင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စကားမ်ား ကိုပင္ ေလးနက္ ေအာင္ တမင္ႀကိဳးစား ဖ်စ္ညွစ္ ေျပာတတ္ေသာ အက်င့္မ်ား ရွိလာ ၾကသည္။
၉၃။ လူၾကားထဲတြင္ အိေျႏၵ ပ်က္ေလာက္ ေအာင္ တကိုယ္လံုး ႏွင့္ လက္မ်ား ရမ္းခါလႈပ္ၿပီး စကား ေျပာတတ္ သူမ်ားကို .. မထူးျခား သေယာင္ ဆက္ဆံ ေျပာဆို တတ္ၾကသည္။
၉၄။ လူငယ္ မ်ားသည္ ပူအိုက္ေသာ ရာသီ မွာပင္ အေႏြး ထည္မ်ား ဝတ္ဆင္ ေလ့ရွိသည္။
၉၅။ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ အမ်ားစု မွာ စာႀကိဳးစား သည္ကို မေတြ႕ရ။
၉၆။ ဖေယာင္း တုိင္မ်ား ထြန္းထားလွ်င္ အလြန္ပင္ ရိုမန္တစ္ ျဖစ္သည္။
၉၇။ သၾကၤန္ လည္ရာ တြင္ မည္သူမွ် အရက္ မေသာက္ၾက။
၉၈။ ႏိုင္ငံျခား သြားၿပီး ပညာ သင္လာပါက ျမန္မာျပည္တြင္ အလြန္ေအာင္ျမင္ေသာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ (သို႕) ပညာရွင္ အျဖစ္ ရပ္တည္ ႏိုင္သည္။
၉၉။ ေယာကၤ်ား ျဖစ္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေမႊး မရွိရင္ အတု တပ္ထား တတ္ၾကသည္။
၁၀၀။ ျမန္မာ လူမ်ဳိးမ်ား သည္ မည္မွ်ပင္ ေဒါသ ထြက္ေစ ကာမူ ဆဲဆိုျခင္း မျပဳၾက။

မွတ္ခ်က္- အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ ေပၚတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနေသာ ဟာသ မ်ားျဖစ္သည္။

Posted by LIN STAR at 11:02 Comments

ဘန္ကီမြန္း ျမန္မာျပည္ သို႔ သြားသင့္၊မသြားသင့္

Posted by LIN STAR at 20:37 Comments

ကုလားကား ေတြမရွိရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မသိ ႏိုင္မယ့္ အခ်က္ေတြ ကေတာ့
၁။ မင္းသားဟာ အျပင္းထန္ဆံုး အရိုက္အႏွက္ ခံေနရ ခ်ိန္မွာေတာင္ နာက်င္ပံု မျပေပမယ့္ မင္းသမီးက အနာကို သန္႔စင္ၿပီး ေဆးထည့္ေပးတဲ့ အခါမွာေတာ့ နာက်င္ၿပီး တြန္႔သြား တတ္ပါတယ္။
၂။ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးဟာ မိုးေရထဲမွာ အရင္ မ"က"ရေသးသေရြ႕ ခ်စ္သူ မျဖစ္ ရပါဘူး။
၃။ မိတ္ကပ္ ေတြဟာလည္း တခါလိမ္း ၿပီးရင္ မိုးရြာရြာ ေနပူပူ ဘယ္လို အေျခအေနမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီအတိုင္းပဲ ရွိေနပါတယ္။
၄။ မင္းသား နဲ႔ မင္းသမီး ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ ကြင္းျပင္ထဲမွာ ကေနတုန္း ရုတ္တရက္ (ဘယ္က ေရာက္လာသလဲ ဆိုတာ ဘုရားပဲ သိႏိုင္တဲ့) လူ(၁၀၀)ေလာက္ ထြက္လာၿပီး သူတို႔နဲ႔အတူ ဝင္ကေလ့ ရွိပါတယ္။
၅။ ဇာတ္သိမ္းခန္း က်ရင္ မင္းသားဟာ သူနဲ႔ တိုက္ခိုက္ ေနတဲ့ လူဆိုးက သူ႔အစ္ကို ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူ႔ကို ၾကည့္ရႈ ေစာင့္ေရွာက္ ေနတဲ့ အိမ္ေဖာ္ မိန္းမႀကီးက သူ႔အေမ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ရဲ အရာရွိႀကီး က သူ႔အေဖ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တရား သူႀကီးက သူ႔ဦးေလး ျဖစ္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ စသည္ျဖင့္ ေဖာ္ထုတ္ သိရွိ သြားတတ္ ပါတယ္။
၆။ ရုပ္ရွင္ထဲက စကားေတြ ၾကားမွာ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ေျပာၿပီး အမ်ားဆံုး ညွပ္သံုး တတ္တဲ့ အဂၤလိပ္ စကားလံုး ေတြကေတာ့ "No Problem", "My God!", "Get Out!", "Shut Up!", "Impossible" နဲ႔ "Please forgive me!" တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
၇။ မင္းသား မင္းသမီး ေတြဟာ သီခ်င္း ဆိုေနတုန္း မွာပဲ ေျမႀကီးေပၚ လွဲခ်ၿပီး လူးလွိမ့္ ႏိုင္သလို အဝတ္အစား ေတြလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းႏိုင္ ၾကပါတယ္။
၈။ သူတို႔ေတြဟာ အုန္းပင္ေတြ ၾကားမွာ ေျပးလႊားျခင္း၊ သီခ်င္းဆိုျခင္း၊ မ်က္ေတာင္မ်ား ပုတ္ခတ္ ပုတ္ခတ္ လုပ္ျခင္း၊ တစ္ေယာက္ နဲ႔ တစ္ေယာက္ ျဖတ္ခနဲ အၾကည့္ခ်င္း ဖလွယ္ျခင္း၊ အဝတ္အစား လဲျခင္းမ်ား ကို တၿပိဳင္တည္း မွာ လံုးဝ မေမာမပန္း ဘဲ လုပ္ႏိုင္ ၾကပါတယ္။

တရုတ္ သိုင္းကားေတြ မရွိရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မသိ ႏိုင္မယ့္ အခ်က္ေတြ ကေတာ့
၁။ မင္းသားရဲ႕ မိဘျဖစ္ရတဲ့ သူေတြဟာ ကံမေကာင္း တတ္ၾကပါဘူး။ မင္းသား ငယ္စဥ္ ဘဝမွာ ရန္သူေတြ သတ္တာ ခံရၿပီး မင္းသားက မိဘမဲ့ ျဖစ္သြားေလ့ ရွိပါတယ္။
၂။ ဒဏ္ရရၿပီး ေသလုေမ်ာပါး ျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြဟာ အသက္ကို ရေအာင္ရႈၿပီး သူ႔ကို ဘယ္သူသတ္သလဲ ဆိုတာ ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ စကား အနည္းငယ္ ေျပာၿပီးမွ (ေသေၾကာင္းျပတဲ့ အေနနဲ႔) ေခါင္းက ေစာင္းက် သြားပါတယ္။
၃။ သိုင္းပညာ ရွင္ေတြဟာ ေခါင္မိုးေတြ သစ္ပင္ေတြ ေပၚမွာ အေဝးႀကီးကို ေခၽြးလံုးဝ မထြက္ဘဲ ပ်ံႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တျခားၿမိဳ႕ေတြ ရြာေတြကို ခရီးထြက္တဲ့ အခါေတြ မွာေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး (ဒါမွမဟုတ္) ျမင္းစီးၿပီး သြားၾကရရွာ ပါတယ္။
၄။ မင္းသား သူရဲေကာင္း ေတြဟာ ပိုက္ဆံရဖို႔အတြက္ အလုပ္ မလုပ္ေပမယ့္ ဝယ္စားတဲ့ အစားအစာ ေတြ အတြက္ ေပးဖို႔ ေရႊတံုး ေငြတုံး ေတြ သူတို႔မွာ အျမဲ ရွိေနတတ္ ပါတယ္။
၅။ တိုင္းျပည္က ဘယ္ေလာက္ ႀကီးႀကီး၊ ဘယ္ေနရာ ေတြမွာပဲ ေရာက္ေနေန မင္းသားနဲ႔ လူဆိုးေတြဟာ မၾကာခဏ လမ္းမွာ ဆံုေလ႔ ရွိၾကပါတယ္။
၆။ အတြင္း ဒဏ္ရာေတြ ကုသရ တာလည္း အရမ္း လြယ္ကူပါတယ္။ တင္ပလႅင္ေခြထိုင္၊ ဒူးေခါင္းေပၚမွာ လက္ေတြ တင္ၿပီးရင္ ေခါင္းက မီးခိုးေတြ ထြက္သြား တာနဲ႔ ေပ်ာက္ပါၿပီ။
၇။ သူတို႔ဟာ အက်ီလက္ေတြ ခါးပတ္ေတြထဲမွာ ပစၥည္းေတြ အမ်ားႀကီး (အထူးသျဖင့္ ေရႊတံုး ေငြတံုးေတြ) ထည့္ႏိုင္ၿပီး ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပဳတ္မက် ၾကပါဘူး။

အင္တာနက္ တြင္ ရွာေဖြ ေတြ႔ရိွေသာ ဟာသ မ်ားျဖစ္သည္။ စာေရးသူ အမည္ မသိရ ေသးပါ။

Posted by LIN STAR at 17:40 Comments

ေလာကႀကီးမွာ လူတူမရွား နာမည္တူမရွား ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ အိုဘားမား နဲ႔တူတဲ့ အတြက္ သာမန္ လူတစ္ေယာက္ ကေန ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း TV စတားျဖစ္လာတာကေတာ့ အင္ဒိုနီးရွား ႏိုင္ငံက အသက္၃၄ ႏွစ္ ရိွတဲ့ ဓါတ္ပံုဆရာ အိီဟန္ အာနပ္စ္ ( IIham Anas) ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ အင္ဒိုနီးရွားနဲ ့ ဖိလစ္ပိုင္နဲ ့ စီပြားေရး လုပ္ငန္းေတြကို ေၾကာ္ျငာ ရိုက္ေပး ေနရၿပီလို႔ ဆိုပါတယ္။ Talk Show ေတြနဲ႔မအား ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတယ္ လို႔ဆိုတယ္။ မေလးရွား ေလဆိပ္ ေရာက္တုန္းက လူတစ္ေယာက္က သူကို ခင္ဗ်ား အိုဘားမားလား လို႔လာေမးတာ ကိုေတာင္ ခံရဘူးတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ မဂၢဇင္း တစ္ေစာင္ အတြက္ လည္း ဝတ္စံု ဝတ္ အေမရိကန္ အလံကို ေနာက္ခံထားၿပီး ဓါတ္ပံု ရိုက္ေပးလိုက္ရၿပီး ၿပီ။ အရင္ က သူမ်က္နာကို သူအားငယ္စိတ္ ရိွေပမယ့္ ခုေတာ့ သူဟာ ဘုရားေပးတဲ့ ဆုပဲလို ့ဆိုပါတယ္။ အိုဘားမားရဲ႕ ေက်ာ္ၾကား ေအာင္ျမင္မႈက သူနဲ႔တူတဲ့ သူကိုေတာင္ ေကာင္းက်ိဳး ျပဳေနတာကေတာ့ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။
သူကံေကာင္း တာကေတာ့ သန္းေရႊနဲ ့သြားမတူျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအး၊ ေရႊမန္း နဲ ့ေတဇ တို ့နဲ ့တူေနတဲ့သူ ဆိုရင္ေတာ့ သတိထားပါ ေခ်ာင္းအရိုက္ခံရ ႏုိင္ဖြယ္ရိွတဲ့အတြက္ လိုရမယ္ရသံခေမာက္ တစ္လံုးကို အျမဲတမ္းေဆာင္းထား သင့္ပါေၾကာင္း။ သူတို ့လိုမ်က္ႏွာရိွတဲ့ သူေတြကလည္း စြဲေဆာင္မႈ နဲ႔ႏွစ္လိုဖြယ္ တစ္စက္မွမရိွေတာ့ မစြန္ပဲ စိတ္က်ေဝဒနာ ( Depression) လည္းရလာ ႏုိုင္ပါေၾကာင္း။
(ဝင္းေဇာ္)

Posted by LIN STAR at 22:46 Comments

McCain-Obama တို႔ရဲ႕အကၿပိဳင္ပြဲ

Posted by LIN STAR at 23:02 Comments

ေတာရြာတစ္ရြာတြင္ ေဗဒင္ဆရာ ဘေအး အလြန္မွန္သည္ဟု နာမည္ႀကီးေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ေန႔တြင္ ထိုရြာမွ လုတစ္ေယာက္သည္ ေဗဒင္ဆရာ ဘေအး ထံတြင္ သြား၍ ေဗဒင္ၾကည့္၏။ ထိုအခါ ေဗဒင္ဆရာက
ခင္ဗ်ား ဆယ့္ေလးငါးရက္ အတြင္းမွာ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္ကိန္းျမင္တယ္
ဟူ၍ ေဟာလိုက္၏။
ထိုသူလဲ ဆယ့္ေလးငါးရက္ ေစာင့္၍ၾကည့္၏။ သူ႔တြင္ဘာမွ မျဖစ္သျဖင့္ ရြာထဲရွိ လူစုစုရွိေသာ ေနရာတိုင္းတြင္
ေဗဒင္ဆရာ ဘေအး မွန္တယ္ မွန္တယ္ ဆိုတာ အလကားပါကြာ၊ တစ္ေန႔ကသူ ငါ႔ကို ဆယ့္ေလးငါးရက္ အတြင္း ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္ကိန္းျမင္တယ္လို႔ ေဟာတယ္၊ အခု ဆယ့္ေလးငါးရက္ပဲ ရွိေပါ႔ ဘာမွမျဖစ္ ပါဘူး၊ ဒီေဗဒင္ဆရာ အလကားပါကြာ
ဟူ၍ေျပာၿပီး နာမည္ ဖ်က္ေနသည္။ ထိုသတင္းကို ၾကားေသာ ေဗဒင္ဆရာ ဘေအးက
အင္း...ဒီေကာင္ ငါ႔ထမင္းအိုးကို ခြဲမယ္႔ေကာင္ပဲ၊ မျဖစ္ေတာ႔ဘူး
ဟူ၍စဥ္းစားၿပီး ေမွာင္မိုက္ေသာ ညတစ္ညတြင္ ေဗဒင္ဆရာ ကိုယ္တိုင္ ထိုသူကို ေခ်ာင္းရိုက္ေတာ႔၏။
ထိုမွစ၍
ေဗဒင္ဆရာ ဘေအး ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္တယ္ ဟူ၍ နာမည္ ပိုႀကီး လာေတာ႔၏။

Posted by LIN STAR at 11:18 Comments

ျမန္မာျပည္မွာ ၿမိဳ႕နယ္ေပါင္းစံုကို လွည့္လည္ၿပီး ေတာင္းရမ္းစားေသာက္တဲ့ သူေတာင္းစား သားအဖႏွစ္ ေယာက္ရွိသတဲ့။ သားျဖစ္သူက ကေလးပီပီ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ေတြမ်ားၿပီး ဖခင္ျဖစ္သူ သူေတာင္းစားႀကီးကို သူ သိခ်င္တာေတြ အေမးအျမန္းထူေလ့ရွိသတဲ့။
တခါသားမွာေတာ့ သားအဖႏွစ္ေယာက္ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ နားေနၾကရင္း သားျဖစ္သူက သူ႕အေဖကို ေမး ခြန္းေတြ တရစပ္ ေမးေလသတဲ့။
ေဖေဖ၊ သားတို႔ေတြ႔ေတြ႔ေနတဲ့ ဟို... တိုက္ပံုအက်ႌအျဖဴ၊ ပုဆိုးအစိမ္းဝတ္ထားတဲ့ သူေတြက ဘယ္သူေတြလဲ ဟင္
အဲဒါ ၾကံ႕ဖြံ႔အဖြဲ႔ဝင္ေတြကြဲ႕
ဟို... အက်ႌအဝါ၊ ထမီအဝါဝတ္ထားတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြကေကာ ဘယ္သူေတြလဲ ေဖေဖ
အဲဒါက အမ်ဳိးသမီးေရးရာ အဖြဲ႔ဝင္ေတြလို႔ ေခၚတယ္သားရဲ႕
ဟို... အက်ႌနက္ျပာ၊ ေဘာင္းဘီနက္ျပာနဲ႔ လူေတြကေကာ
သူတို႔က အရန္မီးသတ္အဖြဲ႔ဝင္ေတြကြဲ႔
ဟို... အက်ႌအျဖဴ၊ ေဘာင္းဘီနက္ျပာ၊ ဦးထုပ္အျဖဴနဲ႔ လူေတြကေကာ ဘယ္သူေတြလဲ ေဖေဖ
လမ္းျပပုလိပ္ေတြေပါ့ သားရဲ႕
အက်ႌအစိမ္း၊ ေဘာင္းဘီအစိမ္း၊ ဦးထုပ္အစိမ္းနဲ႔ လူေတြကေတာ့ စစ္သားေတြေနာ္ ေဖေဖ၊ ဟုတ္လား
ဟုတ္တယ္ကြဲ႔
အက်ႌအညိဳေရာင္၊ ေဘာင္းဘီအညိဳေရာင္၊ ဦးထုပ္အညိဳေရာင္နဲ႔ လူေတြက ရဲေတြလား ေဖေဖ
ဟုတ္တယ္ေလ သားရဲ႕၊ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ အေမးအျမန္း ထူေနရတာလဲ
အဲဒီအခါမွာ သားျဖစ္သူ ေျပာလိုက္တဲ့စကားေၾကာင့္ အေဖျဖစ္တဲ့ သူေတာင္းစားႀကီးဟာ အံ့ၾသမွင္သက္မိသြား သတဲ့။ သားျဖစ္သူ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားကေတာ့ …
ေဖေဖ့ကို ၾကည့္ရတာ ပင္ပန္းလို႔ပါ ေဖေဖ၊ ေဖေဖလည္း သူတို႔လိုဝတ္စံုေတြဝတ္ၿပီး ေတာင္းပါလား၊ အဲဒါဆို ပိုက္ဆံပိုရမွာ၊ သူတို႔ေတြ ပိုက္ဆံေတာင္းရင္ လူေတြက အမ်ားႀကီးထည့္တာ သားေတြ႔တယ္ ေဖေဖရဲ႕ တဲ့။

ေရးသူ=ဂ်င္ဂလိ
ိ

Posted by LIN STAR at 17:31 Comments

ရန္ကုန္မွာလုံျခဳံေရးအထူးတင္းၾကပ္လာတာ၁၉၈၈ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္းကတည္းကဆုိတာ
ျမန္မာႏုိ္င္ငံသားတုိင္းသိပါတယ္။ ကား၊ရထား ယာဥ္နဲ ့လမ္းခရီးမွာဆုိရင္ မွတ္ပုံတင္ (ႏုိင္ငံသား စီစစ္ေရးကတ္ျပား) စစ္မယ္။ညဘက္မွာဆုိ အိမ္ေတြ လွည့္ၿပီး ဧည့္စာရင္းစစ္မယ္။ မသကၤာရင္ဖမ္းမယ္။ အခုဆုိရင္လူေနရပ္ကြက္ေတြကေန ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြေတာင္ ခ်မ္းသာ မေပးႏုိ္င္တဲ့ အထိ စစ္ေဆးေရး ထူထပ္လာပါၿပီ။ဒီအခ်ိန္မွာ ညအခ်ိန္ လမ္းမွာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ လူတေယာက္ကုိ မသကၤာလုိ ့ ရဲစခန္းကုိ ဖမ္းေခၚလာျပီး စစ္ေဆးရာမွာ
ခင္ဗ်ားနာမည္ဘယ္လုိေခၚလဲ
ဟုိ ဟုိ ဗ်ာ။ ဒီ ဒီ-- ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က
ကုိယ့္နာမည္ ကုိေတာင္ေမ့ေနရသလား။ ခင္ဗ်ားမိဘေတြက ခင္ဗ်ားကုိဘယ္လုိေခၚလဲ။
သားသားလုိ ့ေခၚတယ္။
ခင္မွားမိန္းမက ခင္ဗ်ား ဘယ္လုိေခၚသလဲ။
ေမာင္တဲ့။
မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ ခင္ဗ်ားသား သမီးေတြကေရာ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္လုိေခၚသလဲ။
အေဖႀကီးတဲ့။
ဟာ- ဒီလူကြာ ေၾကာင္သလားမေမးနဲ ့။ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ထပ္လုပ္ရင္ေတာ့ နားရင္းတီး မိေတာ့မယ္။ကုိင္း-- သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ ခင္ဗ်ားကုိ ဘယ္လုိေခၚလဲ။
ဆရာတုိ႔ ခုနေျပာတဲ့ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ဆုိတဲ့ စကားၾကားမွ ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ မွတ္မိလာ တယ္။ အဲလုိ ျဖစ္လြန္းလုိ ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ တရြာလုံးက ေပးထားတဲ့ နာမည္ရွိတယ္။ အခုမွ မွတ္မိၿပီ။
မွတ္မိရင္ ျမန္ျမန္ေျပာဗ်ာ။

ဟုိ ဟုိ - သန္းေရႊႀကီး တဲ့။

P.S:copied from hittaing

Posted by LIN STAR at 13:09 Comments

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဂ်ပန္မ်ား အုပ္စိုးေနေသာ ဒုတိယကမၻာစစ္ အခ်ိန္ကာလျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္လာေသာ ဂ်ပန္စစ္သားတစ္ဦးသည္ ျမန္မာစကားအလြန္တတ္ခ်င္သျဖင့္ အျမဲေလ႔လာလ်က္ရွိသည္။ ေန႔စဥ္အရပ္သံုး ျမန္မာစကားမ်ားကို ေလ႔လာက်က္မွတ္သည့္ အျပင္ အိတ္ေဆာင္မွတ္စု စာအုပ္ျဖင့္လည္း ျမန္မာစကား အသံထြက္မ်ားကို ဂ်ပန္လို ေရးမွတ္ထားေလ႔ရွိသည္။
တစ္ေန႔တြင္ ထိုဂ်ပန္စစ္သားသည္ စက္ဘီးစီးလ်က္ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ထြက္လာစဥ္ လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ ျမန္မာတစ္ေယာက္ကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ဝင္တိုက္မိသည္။ အတိုက္ခံရသူက ဘာမွမျဖစ္ေသာ္လည္း ဂ်ပန္စစ္သား မွာမူ စက္ဘီးေရာ လူေရာ လဲက်သြားသည္။ ထိုအခါ ဂ်ပန္စစ္သားသည္ လဲေနရာမွ ခ်က္ခ်င္းထ၍ သူ၏ မွတ္စုစာအုပ္ကို ထုတ္လ်က္ စာရြက္မ်ားကို အျပင္းအထန္ လွန္ေနသည္။ ကိုေရႊ ျမန္မာမွာမူ သူ႔ကို ေရးမွတ္သြားၿပီး ဖမ္းဆီးေတာ႔မည္ ထင္၍ ေၾကာက္လန္႔ တုန္လႈပ္ေန၏။
သို႔ေသာ္ ဂ်ပန္စစ္သားက သူ၏မွတ္စုစာအုပ္ကို ၾကည့္၍ အားရပါးရ ေအာ္လိုက္သံကို ၾကားရေသာအခါ ကိုေရႊျမန္မာမွာ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းခ်ဳပ္တည္း ထားရေလ၏။
ဂ်ပန္စစ္သားက ျမန္မာစကား မပီမသျဖင့္ ေအာ္လိုက္သည္ကေတာ႔ “အမေလးဗ်” ဟူသတည္း။

Posted by LIN STAR at 14:51 Comments

Posted by LIN STAR at 09:37 Comments

Posted by LIN STAR at 22:32 Comments

ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီး တစ္ဦးထံသို ့ လူငယ္တစ္ဦး ေရာက္လာ၏ ။
"စာေရးဆရာႀကီး ခင္ဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာႀကီးလို ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီး
တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္"
"ေကာင္းတာေပါ့ကြာ"
"ကၽြန္ေတာ့္ကို နည္းလမ္း ေပးပါ ခင္ဗ်ာ"
"စာမ်ားမ်ား ဖတ္...မ်ားမ်ားေရးပါ"
"ဟုတ္ကဲ့..ဘယ္သူ ့ဆီ လိပ္စာတပ္ ေရးရမလဲ ခင္ဗ်ာ"
"ဟာကြာ..မင္းကလည္း"
"ေနာက္ၿပီး ဘယ္လို စေရးရမယ္ ဆိုတာကိုလည္း ေျပာျပပါ ခင္ဗ်ာ"
"ေအး..ဘယ္ဘက္ကစၿပီး ညာဘက္ကို ေရးကြ"

Posted by LIN STAR at 12:03 Comments